กลอนหัวอกคนใกล้ตาย

……………………..

กลอนที่  1

…………………….

นอนหายใจ  รวยริน  สิ้นสติ

นึกดำริ  สิ่งใด  ไม่เป็นผล

แม้หายใจ  ก็ลำบาก  ยากเหลือทน

หวังให้คน  หายใจช่วย  ก็ป่วยการ

ได้แต่นอน  ทอดถอนใจ  ไร้ความหวัง

หมากสตางค์  จ่ายค่ายา ค่าอาหาร

จ่ายคุณหมอ  หมดไป  ตั้งหลายวัน 

ได้แต่ฝัน  ว่าบุญส่ง  คงไม่ตาย

อาศัยถัง  ออกซิเจน  เป็นผู้ช่วย

ถึงหายใจ  รวยริน  กินทางสาย

แต่แรงใจ  ยังอยู่  มิรู้คลาย

หวังสุดท้าย  คือกุศล  ดลบันดาล

หมดเงินก็  หมดหวัง  หมดทางรอด

คุณหมอถอด  ออกซิเจน  เข็นกลับบ้าน    

หวังไว้ว่า  ถ้ากุศล  ดลบันดาล

คงหายวัน  หายคืน  ฟื้นเป็นคน

อยากจะกลับ  ไปทำงาน เหมือนก่อนเก่า

ครอบครัวเรา  มีเงินใช้  ไม่ขัดสน

ใช้เงินกู้  พร้อมดอกได้  ไม่อับจน

สร้างกุศล  ไว้ก่อนตาย  วายชีวา

แต่ความหวัง  ไม่เป็น  เช่นที่คิด

สิ่งศักดิ์สิทธิ์  ห่างหาย  ไม่มาหา

บุญกุศล  ผลบุญ  ไม่หนุนพา

เหล่านางฟ้า  ก็หายแห้ว  ไม่แพ้วพาน

ได้แต่ทอด  ถอนใจ  ไร้ความหวัง

สติสะตัง  เตลิดไป  ไม่ประสาน

หวังเพียงแค่  สูดลม  หายใจทัน

เรื่องอื่นนั้น  ทิ้งไป  ไม่คำนึง

data-matched-content-ui-type="image_stacked"